En dan, dan is delen helen

Dit blog liever beluisteren? Klik dan hier.

Het gebeurt me elke keer weer. Tranen tijdens een MRI. Zo ook gisteravond. Ik lag volledig geïnstalleerd: infuus op rechts, oordopjes in, een haarnetje op, daaroverheen een koptelefoon (‘Wilt u muziek – nee, dank u’), een paniekknop in mijn linkerhand en dan uiteindelijk die ‘kap’ over het hoofd. ‘U moet helemaal stil liggen’, is altijd de boodschap. En dat doe ik natuurlijk. Door de koptelefoon heen hoorde ik de verpleegkundige nog zeggen: ‘Het duurt ongeveer 25 minuten’. Langzaam schoof ik het apparaat in. Ik deed mijn ogen dicht.
 
Afgelopen mei had ik een afspraak bij de neuroloog. Na de operatie in 2013 had ik geen oproep gekregen voor een controleafspraak. Daar stond ik in eerste instantie niet bij stil, ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Het ongeluk in 2014 en het lange herstel daarna vroegen al mijn energie en aandacht. En eerlijk gezegd was ik ook wel wat klaar met het ziekenhuis en de specialisten.
 
Maar ergens in 2020 begon er iets van onrust te knagen. Uiteindelijk duurde het nog tot afgelopen mei, voor ik werd ingepland voor een MRI en kort daarna sprak ik de neuroloog. Ze viel gelijk met de deur in huis: ‘De tumor is weer aan het groeien, precies op dezelfde plek, het zou kunnen zijn dat er de vorige keer wat cellen zijn achtergebleven.’ Ik schrok enorm; ondanks verschillende klachten had ik dit echt niet verwacht. Hij was weg toch, de tumor? Dat had de neurochirurg gezegd toch?
 
Omdat na de operatie geen MRI meer had plaatsgevonden, kon de neuroloog niet met zekerheid vaststellen wanneer deze tumor was ontstaan, of het inderdaad dezelfde tumor was en dus ook niet hoe snel het groeiproces verloopt. Ze stelde een nieuwe MRI voor na een half jaar. Dat was gisteravond.
 
Ik lag in gedachten te zingen, dwars door het gebonk van het apparaat heen. Ik mediteerde. Ik bad. Ik dacht aan mijn ouders. En was stil met mijzelf. Ineens waren ze er: tranen. Ze gleden langzaam vanuit mijn ooghoeken langs mijn slapen naar beneden. Ik kon ze niet wegvegen en liet ze gaan.
 
De MRI zelf is een handeling, een technisch vernuft waarmee de binnenkant van mijn ruggenmerg zichtbaar kan worden gemaakt. Dat is prachtig natuurlijk. Zonder een MRI had ik nu niet meer kunnen lopen. En dat is dan ook precies waar de tranen mee te maken hebben. Met kwetsbaarheid, mijn kwetsbaarheid. Met dat ik nu nog niet, maar straks wel zal weten of de tumor is gegroeid. Of er weer een operatie nodig is. Of dat mogelijk is. Of dat iets anders nodig is.
 
Die onzekerheid, dat niet weten, wordt daar in dat MRI-apparaat gelardeerd met mijn hang naar het leven, met het zo gelukkig zijn met mijn leven, met mijn geliefden om mij heen. Het zijn dan ook geen tranen van pijn, eerder tranen van verlangen. Naar meer. Meer gezonde jaren, meer samen met mijn dierbaren, meer leven.
 
Nu oefen ik mij in vertrouwen.
Elke dag opnieuw.
 
Waarom ik dit persoonlijke verhaal deel?
Omdat ik, na mijn ervaringen in 2013 en 2014 weet hoe belangrijk het is mij te verbinden met de wereld. In pijn, in ongemak, in verdriet, onzekerheid en ook in rouw kun je je zo alleen voelen, zo afgesloten. Daarin wegzakken ligt altijd op de loer. Maar wanneer ik mij kan verbinden met mijzelf, met hoe het werkelijk met mij gaat, en wanneer ik mij van daaruit kan verbinden met de wereld om mij heen, is dat enorm ondersteunen. Ik zie mijzelf. Ik laat mij zien. Ik word gezien.
 
En dan, dan is delen helen.