De helende kracht van thuis zijn in jezelf

Dit blog liever beluisteren? Klik hier.

Het zal ergens in 2008 of 2009 zijn geweest, dat ik in mijn notitieboekje opschreef: ‘Als je niet thuis bent, kun je niet open doen. Ik ben bijna nooit thuis.’
 
Dat ging niet over het huis waarin ik woonde, het huis van steen en hout met een tuin rondom. Nee, dat ging over het huis waarin ik leef, mijn eigenste huis van vlees en bloed. Het huis dat het mij mogelijk maakt mij voort te bewegen in de wereld, een helpende hand uit te reiken, te werken, te zorgen, lief te hebben en nog zoveel meer.
 
Het besef dat ik dat huis niet ten volle bewoonde, was een kantelmoment, een moment van bewustwording. Het maakte tegelijk een verlangen in mij wakker; het verlangen om niet langer alleen de kamers in mijn hoofd te bewonen, maar alle kamers van mijn huis. Dat was niet altijd makkelijk en het vroeg veel oefenen.  
 
Oefenen
Ik oefende in aanwezig zijn en weer vertrekken, in stilzijn en toch bijdragen, in voelen en toelaten, in openen en sluiten en beetje bij beetje leerde ik hoe ik thuis kon komen en thuis kon zijn. Ik ging anders kijken naar mijzelf, anders kijken naar de mensen om mij heen. Thuis kunnen zijn in mijn fysieke huis bracht mij bij een gevoel van veiligheid dat ik niet eerder ervaarde. Het bleek enorm ondersteunend en troostend om naar dat gevoel van veiligheid toe kunnen bewegen in moeilijke en onzekere perioden in mijn leven. 
 
In verbinding zijn
Thuis zijn in mijzelf maakte vervolgens, dat ik op een andere manier verbinding leerde maken met de ander. Verbinding maken klinkt misschien als een open deur, want dat gaat toch vanzelf? Maar wanneer jij niet thuis bent, wanneer de deur van jouw huis is gesloten, lukt verbinding maken niet écht. Je kunt niet echt geven, maar ook niet echt ontvangen.
 
Inmiddels ben ik zo’n 15 jaar verder. Terugkijken brengt mij bij een gevoel van diepe dankbaarheid. Niet in de laatste plaats omdat het proces, dat ik in eerste instantie alleen voor mijzelf dacht aan te gaan, zo ondersteunend en van grote waarde blijkt te zijn in mijn werk als rouw- en stervensbegeleider.
 
Thuis zijn als hulpbron
Rouwen is immers het bekende leven achter je laten en onbekend terrein betreken. Niet zelden worden daarbij gevoelens van onzekerheid, angst en onveiligheid ervaren. 'Wie ben ik en waar ben ik naar toe op weg', of: 'Komt het wel weer goed' - het zijn vragen die cliënten mij regelmatig stellen.

Thuis kunnen zijn in jezelf, jezelf daar steeds opnieuw terug kunnen vinden, blijkt in dat proces ondersteunend te zijn. Dat dat niet altijd makkelijk is, weet ik uit eigen ervaring. Want thuis kom je immers ook al je gevoelens, emoties en overlevingsmechanismen tegen. Die zien en erkennen geeft echter meer rust en ontspanning dan de deur naar die kamers gesloten te houden. 

Van binnen naar buiten
Thuis kunnen zijn in jezelf is daarom - wat mij betreft - een belangrijke hulpbron in het rouwen. Pas als je weet en voelt waar je staat, als je bent waar je hart klopt en waar je adem stroomt, kun je een stap vooruit zetten, kun je die nieuwe, onbekende en soms angstaanjagende andere wereld voorzichtig betreden.

Om na elk stapje vooruit steeds weer terug te kunnen keren naar jouw eigenste thuis; de plek waar jij letterlijk op adem kunt komen en jezelf terug kunt vinden. Om daarna, met hernieuwde kracht, weer naar buiten te treden.