Verlies heeft vele gezichten

Liever luisteren? Klik hier

Wie kent die uitspraak niet. Verliezen gaat immers niet alleen over het overlijden van een dierbare, verliezen is zoveel meer. Verlies van gezondheid hoort daar bij en dat weet ik als geen ander. Mocht je daar iets over willen lezen, dan verwijs ik je graag naar eerdere blogs, zoals Vrouw & Rouw - Blog of  Vrouw & Rouw - Blog.
 
In mijn rouwproces heb ik vele stappen gezet. Verlies van gezondheid betekende voor mij dat ik moest aanvaarden dat ik niet meer het werk kon doen dat ik altijd deed. Niet meer het sociale leven kon leiden dat ik zou willen leiden. Niet meer kon hardlopen. Niet meer fysiek kon wat ik wilde, in de tuin, in het huis, in activiteiten. ‘Maar je bent er nog’, zeiden mensen tegen mij. En ja, natuurlijk waren er in dat rouwproces ook lichtpuntjes en is er diepe dankbaarheid dat ik er nog ben.
 
Ik deed mijn best, zocht in dat nieuwe leven naar andere wegen, schoolde om, startte Vrouw & Rouw, vulde steeds zorgvuldiger mijn agenda en leerde beter nee te zeggen. Maar ik miste wie ik was en gevoelens van tekort schieten en zinloosheid lagen steeds vaker als een zware deken over mij heen. Een deken die zwaarder werd toen mijn klachten toenamen en - gek genoeg - toen ik oma werd.
 
Begin dit jaar kreeg ik de kans therapie te volgen bij De Vogellanden, een multidisciplinair centrum in Zwolle. De revalidatiearts met wie ik voorafgaand aan de behandeling sprak zei: ‘Het gaat echt beter voor je worden’ en iets van hoop gloorde aan de horizon. Tegelijk was ik ook een beetje cynisch - want ik had al zoveel gedaan, zoveel gelaten, mijn leven al zo aangepast, wat zou ik nog meer kunnen ….
 
Maar wat ben ik blij dat ik die stap heb gezet. Ja, het was enorm intensief, en nee, het is niet gegaan zoals ik had gehoopt: ik heb niet méér energie en mijn klachten zijn niet verdwenen. Van de buitenkant ziet alles er eigenlijk gewoon hetzelfde uit en toch is er van binnen iets verschoven. 
 
Tijdens de vele gesprekken die ik voerde, met een arts, psycholoog, ergotherapeut en psychomotorisch therapeut van de afdeling dwarslaesie, werd ik in de eerste plaats enorm serieus genomen. Ik werd gezien en gehoord, mijn klachten werden herkend en erkend en samen met mij werd gezocht: waar loop je tegenaan, wat betekent dat, hoe ziet dat eruit, wat doe je dan, wat laat je, waar liggen je mogelijkheden, waar je valkuilen, wat voel je nu en waar dan, wat gebeurt er in je en mag dat er zijn, wat ziet de ander aan je en nog zoveel meer.

Nee, ik heb niets nieuws gehoord, wel ben ik mijzelf meer gaan zien, meer gaan erkennen, heb ik gevoeld dat mijn lichaam niet tegen mij is, maar juist heel erg z’n best doet er voor mij te zijn, ik ervaar niet langer dat ik tekort schiet, maar dat ik er ben met alles wat er is. Met heel mijn hart heb ik besloten dat ik niet langer vanuit angst wil leven, maar vanuit verlangen.
 
En nee, dit is allemaal niet nieuw, immers bij deVoorde/Pulsar – voormalig opleidingsinstituut waar ik jaren werkte en mocht leren – kreeg ik al zoveel aangereikt. Leerde ik de weg van Aanvaarden naar Bereid zijn kennen en dat heeft me in de jaren die achter mij liggen enorm geholpen. Toch bleek er nog verzet, innerlijke weerstand en leefden in het diepe duister innerlijke overtuigingen die niet bepaald helpend waren. Met begeleiding heb ik ze nu vol in het licht kunnen zetten en kunnen bedanken. Mijn ‘oude leven’ kan ik nog écht missen, maar ik heb mijzelf teruggevonden. 

Waarom ik dit persoonlijke verhaal deel?
Omdat zich in mijn rouwproces misschien iets van jouw rouwproces weerspiegelt; jij misschien iets in mijn verhaal herkent. Dan hoop ik dat het je hoop geeft, al is het maar een sprankje.
​En ook omdat ik nu zelf opnieuw aan den lijve heb mogen ondervinden, hoe heilzaam het kan zijn in gesprek te gaan met een betrokken professional, iemand die jou liefdevol een helder spiegel voorhoudt en die jou - terwijl jij daar in kijkt - steeds nabij blijft.